CSI Athens - Μπορεί ένα τεστ DNA να σώσει ζωές;

Μπορεί ένα τεστ DNA να σώσει ζωές;

Η στιγμή της διάγνωσης ενός ατόμου με την ασθένεια του καρκίνου είναι μια από εκείνες που αλλάζουν τη ζωή ενός ασθενούς ολοκληρωτικά. Όσο κι αν τρομάζει μια τέτοια στιγμή, κάθε ασθενής καλείται να βρει τη δύναμη να δεχτεί τη νέα πραγματικότητα και να οργανώσει διαφορετικά το υπόλοιπο της ζωής του. 

Κάθε τέτοια διάγνωση είναι καθοριστική τόσο για τον ίδιο όσο και για τα άτομα του περιβάλλοντός του, τα οποία πρέπει να τον στηρίξουν και να είναι συμπαραστάτες του σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι. 

Για το λόγο αυτό, τέτοιες στιγμές δεν υπάρχουν περιθώρια ιατρικών λαθών και ερασιτεχνισμού. Παρόλα αυτά, έχουν αποκαλυφθεί πολλές ιστορίες ανθρώπων που έπεσαν θύματα ιατρικών λαθών με αποτέλεσμα να υποβληθούν σε επίπονες επεμβάσεις και θεραπευτικές αγωγές χωρίς καν να πάσχουν! 

Άνθρωποι υγιείς που από λάθος διαγνώσεις βρέθηκαν στο χειρουργείο και στερήθηκαν για πάντα μια ήρεμη ζωή.  

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας γυναίκας η οποία πραγματοποίησε μια λαπαροσκόπηση για τον έλεγχο μιας κύστης στη μήτρα. Μετά την εξέταση οι γιατροί την ενημέρωσαν πως πάσχει από καρκίνο της μήτρας και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο και πως πρέπει να υποβληθεί άμεσα σε υστερεκτομή. Η νεαρή γυναίκα ιδιαίτερα ανήσυχη από τα απροσδόκητα νέα, ρώτησε αν θα μπορούσαν να σωθούν οι ωοθήκες της επειδή ετοιμαζόταν να κάνει παιδιά, οι γιατροί όμως την ενημέρωσαν πως θα πρέπει να ακυρώσει τα σχέδιά της καθώς θα υποβαλλόταν σε καθολική αφαίρεση. 

Λίγους μήνες μετά, και αφού η γυναίκα είχε πραγματοποιήσει την επέμβαση, της ανακοινώθηκε πως ήταν εξαρχής απόλυτα υγιής και πως το δείγμα της είχε μολυνθεί από το δείγμα άλλου ασθενούς που έπασχε. 

Παρόλα αυτά, δε θα μπορούσε ποτέ της να αποκτήσει παιδιά.

Η βιοψία είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που περιλαμβάνει αφενός πολλά στάδια και αφετέρου απαιτεί τη συμμετοχή πολλών ατόμων, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα λάθους στους χειρισμούς. Μετά από τέτοια περιστατικά, τα νοσοκομεία υπόσχονται να βελτιώσουν τα συστήματα ελέγχου, ακόμα όμως και τότε ενώ θα μπορούσαν πραγματικά να μειώσουν τον αριθμό λαθών, δε θα μπορούσαν να αποτρέψουν ενδεχόμενη μίξη των δειγμάτων. Δυστυχώς, παραδείγματα τέτοιου είδους μπορεί να συναντήσει κανείς αρκετά στη βιβλιογραφία. Ακόμα και αν αποδοθούν ευθύνες σε αυτούς που τους αναλογούν, κανείς δε μπορεί να σβήσει τη σοκαριστική αυτή εμπειρία που ζουν οι ασθενείς-θύματα.

Μέχρι σήμερα για να σιγουρευτεί κανείς για μια διάγνωση που τον εμφάνιζε ως πάσχοντα, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να πάρει μια δεύτερη γνώμη. Μια επανεξέταση όμως ενός ήδη λάθος ιστού θα οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα ενώ μια εξολοκλήρου νέα βιοψία πολλές φορές δεν είναι εφικτή ή είναι ιδιαίτερα επίπονη και ψυχοφθόρα. Και σε αυτήν την περίπτωση μια απλή εξέτασηDNA μπορεί να δώσει μια σίγουρη απάντηση για το αν ο πάσχων ιστός προέρχεται από τον πραγματικό ασθενή ή από ένα άσχετο άτομο.

Μετά τα αποτελέσματα της βιοψίας και πριν ο «ασθενής» υποβληθεί σε οποιαδήποτε θεραπεία ή επέμβαση, μπορεί να πραγματοποιήσει μια εξέταση DNA σε ένα κομμάτι του ιστού που έχει ληφθεί κατά την εξέταση. Παράλληλα μπορεί με μια απλή δειγματοληψία σάλιου να αποκτήσει το προσωπικό του γενετικό προφίλ και στη συνέχεια να το συγκρίνει με εκείνο του ιστού. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να είναι κανείς απόλυτα σίγουρος για τον αν η διάγνωση αφορά όντως τον ίδιο, πριν ξεκινήσει την αντιμετώπιση της νέας αυτής πραγματικότητας.

Η ταυτοποίηση μέσω DNA είναι η μόνη μέθοδος που μπορεί να προλάβει ολοκληρωτικά τις μίξεις μεταξύ των δειγμάτων, ενισχύοντας την ασφάλεια των ασθενών και την ακρίβεια στη διάγνωση.